Digger Review: Η Ελληνική ταινία που φτάνει μέχρι και τα Όσκαρ

Χωρίς κάποια συνταρακτική ιστορία, αλλά με μια πολύ όμορφη φωτογραφία

|

ReviewsMovies & Series ReviewsDigger Review: Η Ελληνική ταινία που φτάνει μέχρι και τα Όσκαρ

Ο Ελληνικός κινηματογράφος τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να αναζωπυρώνεται επιτέλους με πολλές παραγωγές να υποστηρίζονται από το ΕΚΟΜΕ, το πρόγραμμα που συγχρηματοδοτεί παραγωγές εσωτερικού και εξωτερικού για να γυριστούν σε περιοχές της χώρας μας. Και ενώ δεν το συνηθίζουμε να γράφουμε reviews για Ελληνικές ταινίες, κάτι που θα έπρεπε προφανώς, ίσως αυτή είναι η ταινία που θα μας κάνει να γράφουμε περισσότερα για τις Ελληνικές ταινίες που κυκλοφορούν.

Μια από αυτές τις ταινίες είναι το Digger η οποία γυρίστηκε από τον Τζώρτζη Γρηγοράκη και περιλαμβάνει πολλά μεγάλα ονόματα της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Και ενώ θα περίμενε κανείς να δει κάτι συνηθισμένο και γυρισμένο είτε στην Αθήνα είτε στην Θεσσαλονίκη, σε μια μεγάλη πόλη δηλαδή, αυτή η ταινία κάνει την διαφορά και ξεχωρίζει από πολλές άλλες, κάνοντας τα γυρίσματα της στην περιοχής της Δυτικής Μακεδονίας, μιας και η ιστορία περιτριγυρίζεται γύρω από ένα συγκεκριμένο και σημαντικό θέμα: τα εργοστάσια του λιγνίτη και την ερημοποίησης της περιοχής.

Αποτραβηγμένος σε ένα ορεινό δάσος, ένας άνδρας αντιστέκεται σθεναρά στην επέκταση μιας βιομηχανικής μονάδας στην περιοχή. Η άφιξη του αποξενωμένου γιου του μετά τον θάνατο της πρώην γυναίκας του και η διεκδίκηση του μέρους του κτήματος που αναλογεί στον τελευταίο από την κληρονομιά δεν θα αργήσουν να φέρουν τη σύγκρουση ανάμεσα στους δύο άνδρες.

Ξεκινώντας την ταινία βλέπουμε πολλές ambient cinematic σκηνές οι οποίες είναι πανέμορφες και πάντα με φυσικό φως, απολαμβάνουμε την απίστευτη φύση που βρίσκεται στα Ελληνικά εδάφη. Η εικόνα είναι τόσο εντυπωσιακή, που πραγματικά ξεπερνά πολλές παραγωγές εκατομμυρίων του εξωτερικού και δεν το λέμε αυτό μόνο και μόνο επειδή είναι Ελληνική ταινία αλλά γιατί ισχύει και όποιος την παρακολουθήσει θα το καταλάβει.

Οι ερμηνείες είναι αρκετά ρεαλιστικές χωρίς ιδιαίτερες υπερβολές παρά μόνο σε μερικά σημεία. Παρόλα αυτά δεν μας φέρνει την αίσθηση του άβολου. Ταυτόχρονα παρόλο που επικρατεί το δράμα, σε πολλά σημεία υπάρχουν και απλές κωμικές στιγμές με την αίσθηση όμως του δράματος πάντα.

Από την μεριά του ήχου, υπάρχει τόση λεπτομέρεια που έρχεται στα αυτιά σου, που σε μια κινηματογραφική αίθουσα σίγουρα θα έδινε μια διαφορετική αίσθηση. Από την βροχή μέχρι και τα ρούχα ακούγονται απολύτως καθαρά. Δεν λείπει φυσικά και η λαϊκή μουσική υπόκρουση που είναι γνωστή η χώρα μας γι’ αυτή.

Πέρα από αυτό όμως, η ταινία γυρίστηκε σε ένα μεγάλο μέρος της όπως είπαμε σε μια περιοχή όπου δεν συνηθίζεται. Αυτή η περιοχή είναι της Πτολεμαΐδας, όπου πολλές φορές οι ίδιοι οι κάτοικοι την αποκαλούν “τη πόλη του φωτός” και αυτό διότι είναι η πόλη που τροφοδοτεί ένα μεγάλο μέρος της χώρας με ρεύμα καθώς έχει τα μεγαλύτερα ορυχεία λιγνίτη στην χώρα. Και ενώ η περιοχή πλέον ρημάζεται από την απολιγνιτοποίηση, μέσα από την ταινία αναδεικνύονται το πως ζουν σε αυτή τη περιοχή οι άνθρωποι με την τέφρα να είναι ο “καλός φίλος” του, προβάλλονται οι παρανομίες και οι αισχρότητες που γίνονται στην περιοχή από τις εταιρείες που εισβάλλουν στις περιουσίες του κόσμου στον βωμό του κέρδους (Με την γνωστή “μαμά” ΔΕΗ, που στην ταινία βρίσκεται με την ονομασία Μ.Α.Σ. για τους προφανείς λόγους περί δικαιωμάτων), ενώ παράλληλα ακούμε και διάφορες σπόντες από τους ηθοποιούς.

Φαίνεται πως η παραγωγή βασίστηκε πολύ πάνω στο θέμα της βαριάς βιομηχανίας της περιοχής και η οποία πλέον απειλείτε. Βέβαια δεν λείπουν από την ταινία και τα όμορφα χωριά της περιοχής και το φυσικό περιβάλλον που την περιβάλλει.

Η ταινία παρόλο που δεν έχει κάποια συνταρακτική ιστορία, μια κακή σχέση πατέρα-γιού και η επανένωση τους, παρόλα αυτά για την Ελλάδα ιδιαίτερη, εστιάζει περισσότερο στην εικόνα και στα τεράστια προβλήματα της περιοχής. Όντας και εγώ παιδί της περιοχής αυτής, μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον που βλέπω την περιοχή μου σε μια ταινία και πόσο μάλλον να αναδεικνύεται το πρόβλημα της.

Μπορούμε να πούμε επίσης πως είναι πιο πολύ κάτι σαν πείραμα και για τον ίδιο τον σκηνοθέτη ώστε να αποκτήσει εμπειρίες και ο ίδιος. Τουλάχιστον έτσι φάνηκε από την πλευρά της ιστορίας. Κάτι που δεν είναι κακό. Και με αυτό δεν παύει να μας κάνει να αναγνωρίσουμε τα θετικά που είδαμε παραπάνω.

Συνοπτικά

Χαιρόμαστε να βλέπουμε τέτοιες προσπάθειες που ανεβάζουν όλο και περισσότερο τον πήχη του Ελληνικού κινηματογράφου, πως μάλλον όταν είναι υποψήφιες για βραβεία παγκόσμιου βεληνεκούς, όπως και είναι η συγκεκριμένη για τα Όσκαρ.

Για να λαμβάνετε πρώτοι τις ειδοποιήσεις από τις ειδήσεις που δημοσιεύονται μπορείτε να ακολουθήσετε το Playiders.com στο Google News, αλλά παράλληλα μπορείτε να μας ακολουθήσετε και στα Facebook, Instagram, και Reddit.

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments

Μπορείτε να μπείτε στην παρέα μας στο Discord όπου μπορείτε να συζητάτε με όλους και να κάνουμε την οικογένεια των Playsiders ακόμα πιο ζεστή.

More News

More From Author

Χαιρόμαστε να βλέπουμε τέτοιες προσπάθειες που ανεβάζουν όλο και περισσότερο τον πήχη του Ελληνικού κινηματογράφου, πως μάλλον όταν είναι υποψήφιες για βραβεία παγκόσμιου βεληνεκούς, όπως και είναι η συγκεκριμένη για τα Όσκαρ.Digger Review: Η Ελληνική ταινία που φτάνει μέχρι και τα Όσκαρ