Dune Review: Είναι ένα χάρμα οφθαλμών

Ένα διακαώς αναμενόμενο έπος κατέφθασε

Ήρθε επιτέλους η ώρα για εμάς τους μαγεμένους από το λογοτεχνικό έπος του Herbert, μετά από αποτυχημένες και αποτυχημένες μεταφορές στην μεγάλη οθόνη αρχίζοντας από τον Jodorowsky και φτάνοντας μέχρι τον Lynch, να δούμε μια μεταφορά που αιχμαλωτίζει όσο το κατά δυνατόν μπορεί από την αίγλη του βιβλίου, δίνοντας ένα αποτέλεσμα ιδιαιτέρως ικανοποιητικό διά χειρός Denis Villeneuve.

Η μεταφορά του βιβλίου στην μεγάλη οθόνη είναι ένα από τα δυσκολότερα εγχειρήματα και για αυτό τον λόγο υπήρχαν τόσες αποτυχίες πριν. Ωστόσο ο Villeneuve κατάφερε να εξασφαλίσει την απαραίτητη ανεξαρτησία του από την παραγωγό εταιρία ώστε να διασφαλίσει μια πιστότητα στην ιστορία και σίγουρα ξέροντας πως ακολουθεί και άλλη ταινία ένιωσε πιο ήρεμος ώστε να απλώσει τους χαρακτήρες και να χτίσει τον φανταστικό κόσμο όπως πρέπει μαγνητίζοντας τον θεατή.

- Advertisement -

Μπαίνοντας στην ιστορία και σε πολύ περιληπτικό βαθμό θα αναφέρω την πλοκή. Ο Paul Atreides ξαφνικά και σε μικρή ηλικία έρχεται αντιμέτωπος με την μοίρα του και αναλαμβάνει στις πλάτες του την προστασία του σημαντικότερου υλικού στο σύμπαν κάτι που προφανώς δεν είναι και τόσο εύκολη δουλειά. Μέσα από αυτή την ευθύνη πρέπει να ωριμάσει και να αναδείξει τα χαρακτηριστικά που η μοίρα του υποδείκνυε ώστε να φτάσει στην επιτυχία από την μία και από την άλλη να μην απογοητεύσει την οικογένεια του.

Ο Villeneuve στην ταινία προσπαθεί να εντρυφήσει στο φανταστικό σύμπαν του Dune και το καταφέρνει. Βλέπουμε τον πλανήτη Arrakis που διαδραματίζεται η ιστορία με μεγάλη λεπτομέρεια. Φροντίζει να μας δείξει τα μαγευτικά σκηνικά του, τα παλάτια του και τις ερήμους του με φανταστική φωτογραφία και κινηματογράφηση. Σκηνικά που πραγματικά σου παίρνουν την ανάσα και σε μεταφέρουν σε ένα άλλο σύμπαν, το οποίο αποτελείται από προδοσίες, πολιτικά παιχνίδια, πολέμους και θάνατο.

Στο έπος αυτό, είναι έντονα αρκετά στοιχεία που περιέχονται στο βιβλίο. Είναι εμφανές πως δόθηκε βάση στην θεατρικότητα και στην τραγικότητα των διαλόγων και των σχέσεων των χαρακτήρων, είτε μιλάμε για μια απλή συζήτηση ή για την τεράστια ευθύνη που κουβαλάει ο Paul στις πλάτες του, κάτι που ενισχύει και η επική και αφοπλιστική στο άκουσμα μουσική της ταινίας την οποία επιμελήθηκε ο τεράστιος Hans Zimmer. Κάτι που για μένα εάν απουσίαζε δεν θα μιλάγαμε για ένα κινηματογραφικό χάρμα όπως αυτό. Ο Herbert άλλωστε όντας λάτρης της ελληνικής τραγωδίας, δεν μπορούσε να μην την χρησιμοποιήσει στο βιβλίο του σε μεγάλο βαθμό, επομένως είναι αναμενόμενο να έπρεπε να μπει και στην ταινία. Σε απόλυτη αρμονία με την θεατρικότητα των σκηνικών και των χορογραφιών είναι και ο ρυθμός της ταινίας. Ποτέ δεν ξεφεύγει σε φρενήρης ρυθμούς, πάντα διατηρεί μια σταθερότητα σαν να βαραίνει κάτι τους χαρακτήρες, πράγμα που στην προκειμένη περίπτωση μόνο αρνητικά δεν λειτουργεί, αντιθέτως φαίνεται η δουλεία ολόκληρης της παραγωγής, ώστε να αιχμαλωτίσει την αίσθηση του βιβλίου όσο μπορεί.

Προχωρώντας στο cast νομίζω τα λόγια είναι περιττά. Κάθε ρόλος που δόθηκε στην ταινία ταίριαζε με τον ηθοποιό που τον ενσάρκωνε. Ο Timothée Chalamet (Paul Atreides) δίνει κατ’ εμέ ρεσιτάλ όντας βγάζοντας το συναίσθημα ενός παιδιού άβγαλτου που ξαφνικά πρέπει να κουβαλήσει αβάσταχτα βάρη, σε αυτό βοηθάει η παιδικότητα που βγάζει και η όλη η συμπεριφορά ενός άμαθου και σοκαρισμένου νέου που κατάφερε να προσδώσει στον ρόλο του. Ο Oscar Isaac (Leto Atreides) για άλλη μια φορά δίνει μια καταπληκτική ερμηνεία ως ο δούκας και η Rebecca Ferguson (Jessica Atreides) όντας μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της, φροντίζει να αποδώσει στον ρόλο της δούκισσας την μέγιστη τραγικότητα που αρμόζει στον χαρακτήρα. Η Zendaya (Chani), Jason Momoa (Duncan Idaho), Javier Bardem(Stilgar), Stellan Skarsgård( Vladimir Harkonnen), Dave Bautista (Beast Rabban Harkonnen) και Josh Brolin(Gurney Halleck) συμπληρώνουν ένα cast το οποίο είναι αξιοζήλευτο φροντίζοντας να εκμεταλλευτούν κάθε καρέ που βρίσκονται στην οθόνη, αποδίδοντας τα μέγιστα ο καθένας συμβάλλοντας στο τελικό αποτέλεσμα.

Καταλήγοντας, μπορώ να αναφέρω πως προσωπικά  το Dune μου έδωσε το συναίσθημα που περίμενα μετά από τόσο καιρό. Το συναίσθημα του έπους και κυρίως την ιδέα πως ο σκηνοθέτης, οι σεναριογράφοι, οι παραγωγοί και οι ηθοποιοί ασχολήθηκαν με το λογοτεχνικό αριστούργημα του Herbert πραγματικά, προσπαθώντας να αποτυπώσουν σε αξιοπρεπές βαθμό την ιστορία και το vibe του(προφανώς και όχι σε τέλειο βαθμό μην παρεξηγηθώ, διότι είναι απλά αδύνατον αυτό) κάνοντας με να περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο κεφάλαιο.

Συνοπτικά

Το Dune είναι ένα χάρμα οφθαλμών και μας υπενθυμίζει πως εάν οι κατάλληλοι άνθρωποι με τα κατάλληλα μέσα αποφασίσουν να δημιουργήσουν μια ταινία βασισμένη σε βιβλίο μπορούν να το κάνουν με επιτυχία. Οπότε ναι, δείτε το και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Για να λαμβάνετε πρώτοι τις ειδοποιήσεις από τις ειδήσεις που δημοσιεύονται μπορείτε να ακολουθήσετε το Playiders.com στο Google News, αλλά παράλληλα μπορείτε να μας ακολουθήσετε και στα Facebook, Instagram και Reddit.

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments

More News

Support Us

Αν το επιθυμείτε, μπορείτε να μας βοηθήσετε κάνοντας εγγραφή σε μια από τις συνδρομές που θα βρείτε στο "Support Us" πάνω στο menu ή πατώντας το παρακάτω κουμπί. Ευχαριστούμε!

More From Author