Fear Street Review: Τα νοσταλγικά slashers επέστρεψαν

Μια τίμια προσπάθεια αλλά δεν αγγίζει τις κλασίκες slasher ταινίες

spot_img

Τα slashers ήταν ένα είδος ταινίας που συνδεόταν άμεσα με ένα καλοκαιρινό δροσερό βράδυ, παρέα με 1-2 φίλους, ποπκόρν και πατατάκια και βλέπαμε όλα αυτά τα “ξεκοιλιάσματα” και τους σκοτωμούς μέσα από ξεχωριστές ιστοριές δολοφόνων όπως το Halloween, το Friday the 13th αλλά και το θρυλικό και πιο πρόσφατο Scream όπου αναμένουμε πλέον το πέμπτο μέρος του franchise μετά από σχεδόν δέκα χρόνια απουσίας. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια αυτό το είδος ταινιών ήταν απών από τους κινηματογράφους και τις οθόνες μας και το Netflix όπως φαίνεται επιδιώκει να κάνει την μεγάλη επιστροφή αυτού του είδους. Το Fear Street, είναι ο συνδυασμός όλων των παραπάνω θρυλικών ταινιών με παραπομπές σε αυτά, αλλά χωρίς να τα εξευτελίζει.

Πρώτα απ’ όλα, ξεκίνησε με το κλασικό λογότυπο ταινίας τρόμου πετώντας τον τίτλο της ταινίας με μια βασική γραμματοσειρά, έπειτα το δεύτερο κομμάτι του τίτλου σαν να βάφτηκε πάνω από το πρώτο κομμάτι με κόκκινα γράμματα και στο τέλος η κλασική τσιρίδα μιας γυναίκας. Από εκεί και μόνο κατάλαβα ότι θα δω κάτι που θα βασιστεί στις παλιές slasher ταινίες.

- Advertisement -

Η ιστορία ήταν σχετικά χλιαρή αλλά δεν παύει σε κάποια σημεία να σε κάνει να ανατριχιάσεις, με μια σωστή ροή των γεγονότων και χωρίς να κουράζει πολύ καταφέρνει να σε κρατήσει μπροστά στην οθόνη σου και περιμένεις να δεις τι θα γίνει τελικά και ποιος θα πεθάνει στην συνέχεια. Σου φέρνει πίσω αυτή την νοσταλγία αυτών των καλοκαιριών που αναφέραμε πιο πριν και νιώθεις την αύρα της ταινίας. Όσον αφορά την εξέλιξη των χαρακτήρων, δεν είδαμε μια ανάπτυξη αυτών με αποτέλεσμα να μην ξέρεις ποιον θα μισήσεις και ποιον θα αγαπήσεις.

Οι σκηνές των θανάτων είναι κλασικές slasher σκηνές με ξεκοιλιάσματα και ακραία σκηνικά που ένα μικρό παιδί καλό είναι να μην τα δει γιατί θα έχει εφιάλτες στον ύπνο του, ενώ τα κυνηγητά και τα jumpscares ήταν on-point καθώς όποτε χρειαζόταν να δούμε ένα jumpscare το έκανε. Φυσικά, ήταν αρκετά προβλέψιμο, αλλά σε αυτό το είδος ταινιών είναι ακριβώς αυτό και ξέρεις τι περιμένεις να δεις, άλλωστε γι’ αυτό και αγαπήθηκε από πολύ κόσμο αυτό το είδος.

Οι αναφορές από τις παραπάνω ταινίες, ήταν αρκετές όπως μια σκηνή με φωτιά που θυμίζει τον πυρπολισμό του Michael Myers στο Halloween καθώς και ορισμένα μουσικά στοιχεία, ο δολοφόνος με το τσεκούρι όπου παραπέμπει στο Friday The 13th αλλά και η θρυλική σκηνή με την Drew Barrymore από το πρώτο Scream που σηκώνει το τηλέφωνο και μετά… το χάος.

Αυτό που μου έφερε την απόλυτη νοσταλγία, σε συνδυασμό φυσικά με την όλη παρουσίαση της ταινίας, ήταν η μουσικη, όπου ακόυσαμε από τις πιο συνηθισμένες μουσικές τρόμου μέχρι και τον αείμνηστο Keith Flint με τους Prodigy στο τραγούδι Firestarter.

Ήταν μια τίμια ταινία που θα ξανά έβλεπα, και είναι κάτι που θα κάνω καθώς πρόκειται για τριλογία ξεκινώντας με το Fear Street: 1994 που αναλύσαμε παραπάνω, και κυκλοφόρησε στο Netflix στις 2 Ιουλίου, έπειτα στις 9 Ιουλίου έρχεται το Fear Street: 1978 για να ολοκληρωθεί η τριλογία με το Fear Street: 1666 στις 16 Ιουλίου. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν μια αυθεντική slasher ταινία διότι όπως αναφέρω χρησιμοποίησε παραπομπές από τις παλιές ταινίες κάτι που το καθιστά μια ανακύκλωση του είδους.

Εμείς σας δώσαμε μια πρώτη γεύση από την πρώτη ταινία και σας προτρέπουμε, αν είστε λάτρης του είδους, να δείτε αυτή αλλά και τις επόμενες δύο που αναμένουμε να είναι ακόμα πιο εντυπωσιακές καθώς εξελίσσεται η ίδια ιστορία.

Συνοπτικά

Γενικά, η ταινία φαίνεται πως είναι ένα καλό slasher για το καλοκαίρι, χωρίς βέβαια να ακουμπάει τα παλιότερα κλασικά slashers.
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments

More News

Support Us

Αν το επιθυμείτε, μπορείτε να μας βοηθήσετε κάνοντας εγγραφή σε μια από τις συνδρομές που θα βρείτε στο "Support Us" πάνω στο menu ή πατώντας το παρακάτω κουμπί. Ευχαριστούμε!

More From Author

0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x