More

    Texas Chainsaw Massacre Review: Μια ακόμη αδιάφορη είσοδος στην σειρά ταινιών

    Στην ένατη είσοδο της σειράς, ο Leatherface είναι απλώς μια συνηθισμένη φρικτή φιγούρα

    Είμαι υπέρ των ταινιών τρόμου που έχουν σύντομο χρόνο προβολής. Αν κοιτάξουμε στο παρελθόν υπάρχουν πολλές κλασικές horror επιτυχίες που είναι ιδιαίτερα συμπαγείς, όπως το «Frankenstein» του 1931, με τη φρικιαστική και ταραχώδη πλοκή του ή η αρχική έκδοση του 1974 του «The Texas Chain Saw Massacre», το οποίο πέτυχε να μας κάνει να κοιμηθούμε ξανά με το φως αναμμένο σε μόλις 83 λεπτά.

    Αλλά το νέο, χοντροκομμένο «Texas Chainsaw Massacre», καταφέρνει να πει την ιστορία του σε μόλις 82 λεπτά επειδή πολύ απλά δεν έχει πολλά να μας πει, αν και μπορούμε να το εκλάβουμε σαν φόρο τιμής στην χρονική διάρκεια της αρχικής ταινίας. Διαδραματίζεται στη σημερινή εποχή, 50 χρόνια μετά το πρωτότυπο, όπου μια ομάδα επιχειρηματιών εμφανίζεται στην πόλη Harlow του Texas, σε ένα σκηνικό βγαλμένο κατευθείαν από Western. Οι γεμάτοι φιλοδοξία νέοι σκοπεύουν να δημοπρατήσουν την πόλη σε επενδυτές που θα μετατρέψουν τις εγκαταλειμμένες βιτρίνες σε εστιατόρια, γκαλερί, καταστήματα και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους. Τα πράγματα φαίνονται τόσο ρόδινα στην αρχή που σε κάνει να αναρωτιέσαι πότε επιτέλους θα δούμε το αλυσοπρίονο. Για αυτό φρόντισε ένας εκ των πρωταγωνιστών με το αλαζονικό του λάθος.

    - Advertisement -

    Η Melody και ο Dante, που ηγούνται της αποστολής, εντοπίζουν μια σημαία Συνομοσπονδίας που κρέμεται από ένα παλιό ορφανοτροφείο και μπαίνουν στο κτίριο για να την κατεβάσουν. Εκεί συναντούν μια γριούλα και της ζητούν να φύγει. Η ένταση της στιγμής ξεπερνά τις ανοχές της υγείας της και καταλήγει. Τότε είναι που ανοίγει και ο ασκός του Αιόλου για τους πρωταγωνιστές μας. Ο Leatherface γεμάτος οργή για εκδίκηση αποκτά τη νέα του μάσκα που δεν θα την χαρακτήριζα και ιδιαίτερα τρομακτική. Ορισμένα παιδάκια στις Απόκριες ομολογουμένως κάνουν πιο πειστικές προσπάθειες, αλλά ας μην σταθούμε άλλο σε αυτό.

    Πάνω στο άγχος και την αδρεναλίνη δεν έλλειψε και μια πινελιά χιούμορ. Καθώς ο Leatherface εντοπίζει το λεωφορείο που γίνεται το πάρτι των επενδυτών, επιβιβάζεται και τα αίματα παγώνουν. Η ίσως και όχι. Αν στη θέα ενός καλυμμένου με αίματα ανθρώπου που κρατά ένα ματωμένο αλυσοπρίονο, η πρώτη σας αντίδραση είναι να κάνετε live στο Instagram, τότε ίσως να είμαι λίγο περισσότερο δειλός από το γενικό σύνολο. Τη συνέχεια μπορείτε να την φανταστείτε.

    Και τέλος, φυσικά, υπάρχει η Sally Hardesty, η μοναχική επιζών/ηρωίδα του αρχικού “Chain Saw” που καταφέρνει να έρθει face to face ή βασικά face to skin με τον δολοφόνο μας μετά από πολλά χρόνια προσπαθειών. Εδώ η ταινία θα κάνει και το μεγαλύτερο λάθος της καθώς θα μεταπηδήσει από μια σκηνή όπου η Sally είχε την ευκαιρία να σκοτώσει τον Leatherface, σε μια σκηνή κυνηγητού χωρίς να μας εξηγήσει το πώς και γιατί τον άφησε να φύγει.

    Για να δούμε όμως και τις δύο όψεις του νομίσματος σίγουρα δεν πρόκειται για μια απελπιστικά κακή ταινία, αν και δεν θα χρησιμοποιούσα την λέξη “κακή” γενικότερα στην περίπτωση μας. Η αλήθεια είναι ότι χρησιμοποιεί ένα πολύ καλό build up στην ιστορία του, αρκετά αργό στην αρχή που μας βρίσκει έντρομους να περιμένουμε για το τι και πότε θα πάει στραβά. Όταν αυτό επιτέλους συμβαίνει μας βομβαρδίζει με στρες βλέποντας τους πρωταγωνιστές μας να βρίσκονται εκατοστά δίπλα από τον θάνατο, καθώς οι φίλοι τους τεμαχίζονται βίαια σε μια λίμνη αίματος!

    Το “Texas Chainsaw Massacre” ξεκινά με μια υπόσχεση. Την υπόσχεση που δίνουν όλα τα sequels που θα τραβήξουν ορδές θαυμαστών στις κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά θα είναι δύσκολο να ανταποκριθούν στις (υψηλές) προσδοκίες. Η ταινία παίζει συνεχώς αυτό το απίστευτα απογοητευτικό παιχνίδι: ρίχνει κάτι στο τραπέζι και στη συνέχεια σχεδόν αρνείται να κάνει οτιδήποτε με αυτό. Για παράδειγμα, η Lila είναι επιζήσασα ενός σχολικού πυροβολισμού, που ποτέ η ταινία δεν μας δικαιολόγησε γιατί έπρεπε να το ξέρουμε αυτό. Και το χειρότερο κομμάτι; Υπάρχουν σκηνές όπου η κοινή λογική δεν θα τις επέτρεπε να συμβούν (όπως τα social media στην θέα ενός προφανώς μη φιλικού ατόμου) που απλώς εξυπηρετούν στο να πάει η ιστορία εκεί που την οδηγεί το κλισέ. Στη σφαγή.

    Συνοπτικά

    Το «Texas Chainsaw Massacre» δυστυχώς είναι ένα ακόμη TCM και αποδεικνύει ότι μετά από εννέα εισαγωγές στη σειρά και μια άδεια πλοκή, η ιδέα του σχιζοφρενούς δολοφόνου με το πριόνι έχει πια κορεστεί.

    Για να λαμβάνετε πρώτοι τις ειδοποιήσεις από τις ειδήσεις που δημοσιεύονται μπορείτε να ακολουθήσετε το Playiders.com στο Google News, αλλά παράλληλα μπορείτε να μας ακολουθήσετε και στα Facebook, Instagram και Reddit.

    Subscribe
    Notify of
    guest
    0 Comments
    Inline Feedbacks
    View all comments

    More News

    More From Author

    Το «Texas Chainsaw Massacre» δυστυχώς είναι ένα ακόμη TCM και αποδεικνύει ότι μετά από εννέα εισαγωγές στη σειρά και μια άδεια πλοκή, η ιδέα του σχιζοφρενούς δολοφόνου με το πριόνι έχει πια κορεστεί.Texas Chainsaw Massacre Review: Μια ακόμη αδιάφορη είσοδος στην σειρά ταινιών