The Dark Pictures Anthology: The Devil in Me Review: Αντιμέτωποι με τον πρώτο serial killer

Ίσως από τα καλύτερα της σειράς

|

ReviewsGame ReviewsThe Dark Pictures Anthology: The Devil in Me Review: Αντιμέτωποι με τον...

Φανταστείτε να σχεδιάζετε ένα ταξίδι για το μήνα του μέλιτος με την αγαπημένη σας. Θέλετε τα καλύτερα και φυσικά το καλύτερο ξενοδοχείο για σας και το αγαπημένο σας πρόσωπο. Αφού φτάσετε εκεί και δείτε το πόσο εντυπωσιακό είναι, σε μια στιγμή εκεί που περπατάτε ανοίγει μια μεσαιωνικού τύπου παγίδα και αντικρίζετε το θάνατο με τα ίδια σας τα μάτια. Σίγουρα αυτός δεν είναι ο τρόπος που θέλετε να ζήσετε αυτή τη μέρα για αυτό έρχεται το The Devil in Me για να μας ταξιδέψει σε μια από τις πιο ανατριχιαστικές ιστορίες serial killer που είδαμε φέτος.

Στο τέταρτο μέρος της σειράς της Supermassive Games παίρνουμε το ρόλο μιας ομάδας δημιουργών ντοκιμαντέρ που εργάζονται σε ένα ντοκιμαντέρ βασισμένο στον H.H. Holms, τον γνωστό ως τον πρώτο κατά συρροή δολοφόνο της Αμερικής. Πιστεύεται ότι ο Holms έχει σκοτώσει πάνω από 200 άτομα σύμφωνα με αστικούς μύθους που διαπερνούσαν την αμερικανική κουλτούρα εκείνη την εποχή, πράγμα που αμέσως μας κάνει να τον πάρουμε στα σοβαρά και οι σκηνές στις οποίες τον αντιμετωπίζουμε είναι και οι πιο έντονες από κάθε τι άλλο στο παιχνίδι.

Οι κύριοι χαρακτήρες ταξιδεύουν σε ένα σύγχρονο αντίγραφο του “Murder Castle” του Holms και αυτό είναι μια ακριβής μορφή αυτού που λέμε “πάω γυρεύοντας”. Εξερευνώντας τα δωμάτια του κάστρου αργά η γρήγορα χάνεται ακόμα και ο πιο συγκεντρωμένος παίκτης πράγμα που φέρνει αμέσως μια αίσθηση εγκλωβισμού που δένει σαν γάντι με το γενικό mood του παιχνιδιού. Η εισαγωγή μας δίνει από μόνη της μια γεύση του κύριου χαρακτήρα-εχθρού, του Holms, που αποτελεί και το πιο ανατριχιαστικό κομμάτι, μιας και ενώ εμείς γνωρίζουμε με τι έρχονται αντιμέτωποι οι χαρακτήρες, δεν μπορούμε να βοηθήσουμε. Αυτούς τους ίδιους χαρακτήρες αναλαμβάνουμε και στο co-op mode στο οποίο μπορούμε να αναλάβουμε τον έλεγχο των χαρακτήρων που υπάρχουν στον πρόλογο, καθώς και του κύριου καστ. Κάθε χαρακτήρας είναι ξεχωριστός στην προσωπικότητά του, αντιμετωπίζει τους τρόμους με τον δικό του τρόπο και επηρεάζεται άμεσα από τον παίκτη που τους ελέγχει.

Μιας και μιλάμε για τους κύριους χαρακτήρες, πρέπει να ομολογήσω ότι αποτελούν την Αχίλλειο πτέρνα του συνολικού πακέτου του παιχνιδιού. Αυτό που έκανε καλά ο προκάτοχος του, το House of Ashes, ήταν κατά τη γνώμη μου το πόσο relatable χαρακτήρες είχε καταφέρει να δημιουργήσει και να τους δέσει στην ιστορία. Το Devil in Me αν και φέρνει στο τραπέζι μια ακόμα ανατριχιαστική και σωστά δομημένη ιστορία, απογοητεύει αρκετά στο κομμάτι των χαρακτήρων που δεν έχουν αυτή την ιδιαιτερότητα που γνωρίσαμε στον προηγούμενο τίτλο της σειράς.

Και καθώς βρισκόμαστε στα αρνητικά θα πρέπει να αναφερθώ και στο gameplay. Παρόλο που ο μηχανισμός του gameplay δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα καλός στην αίσθηση με περίεργες γωνίες θέασης και λίγο περίεργη θέση κάμερας καθώς κινούμαστε στο χώρο, από μόνος του δεν έχει κάτι το δραματικά λάθος. Αντ’ αυτού ουσιαστικά είναι ότι γνωρίζαμε ως τώρα σε γενικές γραμμές. Το πρόβλημα είναι πως το παιχνίδι πέφτει σε μεγάλα κενά εξερευνήσεων που δεν έχουν ιδιαίτερο σκοπό και σπαταλούν αδίκως χρόνο αφού αισθάνεσαι πως θες να δεις τι θα συμβεί παρακάτω και όχι να σκαρφαλώσεις μερικούς βράχους και περπατώντας άσκοπα από το ένα μέρος στο άλλο. Αυτά τα κενά χαλούν το χτίσιμο του σασπένς και θα ξενερώσουν εύκολα τον παίκτη από ορισμένες άλλες πολύ ωραίες σκηνές όπως αυτές του Holms.

Η πλοκή του παιχνιδιού παρόλο που στα δικά μου μάτια δεν ξεπερνά αυτήν του House of Ashes, παραμένει μια από τις πιο δυνατές στην ανθολογία και, αναμφισβήτητα, κατατάσεται μεταξύ των καλύτερων στο είδος των παιχνιδιών τρόμου. Από τη μία πλευρά, μοιάζει σαν κάτι που είναι γραμμένο για ανθρώπους που έχουν εμμονή με τις τηλεοπτικές σειρές εγκλήματος, όμως το παιχνίδι αντλεί τις εμπνεύσεις του από τις πιο πετυχημένες ταινίες τρόμου και τις δένει σε μια ανατριχιαστική πανδαισία φρίκης και αίματος. Την πλοκή έρχονται να δέσουν και τα συλλεκτικά αντικείμενα που προοικονομούν τους πιθανούς θανάτους, αλλά όπως κάθε προαίσθημα, δεν είναι πάντα αυτό που περιμένουμε. Όσο μέτριοι, όμως, και αν είναι οι χαρακτήρες του παιχνιδιού, κάθε θάνατος είναι αποκαρδιωτικός.

Το επόμενο κομμάτι στο οποίο θα αναφερθώ είναι το γραφικό. Παρόλο που δεν αντιμετώπισα κάποιο ιδιαίτερο τεχνικό ζήτημα κατά τη διάρκεια του 7ωρου playthrough μου, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως το Devil in Me δεν είναι σε καμία περίπτωση τόσο οπτικά εντυπωσιακό όσο ήταν το Ashes, με τους εντυπωσιακούς χώρους του και το υπέροχο lighting του. Αυτό που μου είχε ρίξει το σαγόνι στο πάτωμα ήταν τα απίστευτα ρεαλιστικά facial expressions που σε ορισμένες στιγμές ένιωθες πως δεν επρόκειτο για digital χαρακτήρα αλλά για πραγματικό ηθοποιό με σάρκα και οστά. Αυτή η εκπληκτική δουλειά που είχε γίνει τότε δυστυχώς δεν μπορώ να πω πως έγινε και τώρα μιας και δεν είναι λίγες οι στιγμές που θα παρατηρήσετε ότι κάποιος χαρακτήρας είναι σαν να έχει παγώσει στο βλέμμα του και απλώς κινείται.

Το The Dark Pictures Anthology: The Devil in Me ήταν μια από τις (προσωπικά) πιο αναμενόμενες κυκλοφορίες του έτους και δεν μπορώ να πω πως απογοήτευσε πλήρως. Ίσως το House of Ashes να παραμένει για εμένα η κορυφή της σειράς των τεσσάρων παιχνιδιών και να έθεσε τον πήχη ψηλά για το Devil in Me, όμως μέσα στους μέτριους χαρακτήρες και τα μέτρια facial expressions, κατάφερε να προσφέρει έναν από τους πιο φρικιαστικούς “κακούς” σε horror game της φετινής χρονιάς και έχει μια επάξια θέση στο χώρο του horror με ένα από τα καλύτερα storytelling όπως μας έχει συνηθίσει η σειρά γενικότερα.

Συνοπτικά

Ένας από τους πιο καλογραμμένους antiheros που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια καταφέρνει να μας ανατριχιάσει στην θέα του μαχαιριού του αν και επισκιάζεται από μέτριους χαρακτήρες και περίεργα facial expressions.

Για να λαμβάνετε πρώτοι τις ειδοποιήσεις από τις ειδήσεις που δημοσιεύονται μπορείτε να ακολουθήσετε το Playiders.com στο Google News, αλλά παράλληλα μπορείτε να μας ακολουθήσετε και στα Facebook, Instagram, και Reddit.

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments

Μπορείτε να μπείτε στην παρέα μας στο Discord όπου μπορείτε να συζητάτε με όλους και να κάνουμε την οικογένεια των Playsiders ακόμα πιο ζεστή.

More News

More From Author

Ένας από τους πιο καλογραμμένους antiheros που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια καταφέρνει να μας ανατριχιάσει στην θέα του μαχαιριού του αν και επισκιάζεται από μέτριους χαρακτήρες και περίεργα facial expressions.The Dark Pictures Anthology: The Devil in Me Review: Αντιμέτωποι με τον πρώτο serial killer